Geschiedenis

Argentijnse Tango

De tango is ontstaan als muziekvorm en dans in Buenos Aires en Montevideo, door immigranten uit zuid- en midden Europa die moeilijk een goede toekomst vonden en lang bleven wonen in volgepakte huurkazernes; het waren veelal mannen die pas later hun gezin lieten overkomen. Vertier moesten ze zelf maken en ze gingen muziek spelen op instrumenten die ze bij zich hadden en kochten van zeelieden. De muziek had kenmerken van de muziek van thuis, maar ook met invloeden van zeelieden (zoals de Habanera) en van gauchos die het vee naar de enorme slachthuizen brachten, waar de immigranten vaak werk vonden.

Zoals ze van huis uit gewend waren, werd de muziek aanleiding om op te dansen; later werd de muziek ook gespeeld in havenkroegen ofwel op straat en de mannen dansten met vrouwen, nadat ze elkaar passen hadden geleerd. Hoe de naam “tango” is ontstaan is niet echt bekend.

In de jaren van 1910 tot 1950 evalueerde de tangomuziek, werd steeds meer ritmisch en melodieus, ook al doordat de bandoneon erbij kwam (meegebracht door Duitse zeelieden). Tenslotte bereikte daarna de tango als muziekvorm zelfs de concertzalen, o.a. door componisten zoals Piazzolla.

De tangoteksten zijn in de latere jaren steeds meer ontwikkeld, van kroeglied tot muzikaal gedicht. Toen in de jaren 1930-1940 Argentinië één van de rijkste landen van de wereld was geworden, stuurden de rijke Argentijnen hun zoons naar Parijs en ook gingen ze daar zelf heen, met de bedoeling Europese cultuur te beleven; er ontwikkelde zich een wisselwerking tussen Franse en Argentijnse muziek. Tango werd in Parijs een trendy nieuwtje voor het uitgaansleven. Toen pas werd men zich in Argentinië bewust, dat tango niet alleen bedoeld was voor havenkroegen en bordelen en omstreeks 1940-1950 kwam de gouden tijd voor danslokalen met grote tango-orkesten. De elite groeide door grote welvaart; orkesten speelden ook in Parijs en Berlijn en zelfs in Japan.

Na 1945 had de Jazz steeds meer succes in de gehele wereld en verdrong in Argentinië langzaam maar zeker steeds meer de tango als dansmuziek; toch bestaan er nu nog steeds wel meer dan honderd tangodanslokalen, al zijn ze niet altijd gemakkelijk te vinden. En tangomuziek is ook over de gehele wereld bekend geworden.

Door het huwelijk van Willem Alexander en Maxima in 2002 is er in Nederland wat meer belangstelling voor tango gekomen, De traan van Maxima bij het horen van Adios Nonino is welbekend.

De tango als dans is puur een improvisatiedans maar wel gebonden aan vaste codes; de dansers leren basispassen en figuren om ermee hun interpretatie van de muziek te geven.

Er bestaan verschillende vormen van tangodans, bijvoorbeeld pure balletvorm, showdans voor op het toneel en de sociale dansvorm voor iedereen.

Voor de tangueros zijn er ook in Nederland veel salons (zgn. milongas) die de gelegenheid bieden om de dansvloer op te gaan; veel dansers kennen elkaar. Sinds ruim twintig jaar al, is het mogelijk ook in Alkmaar kennis te maken en lessen te volgen van maestros en maestras, zodat in Nederland de Alkmaarse tangoscene goed bekend is!

Enkele malen per jaar zijn er gratis “proeflessen” om kennis te maken en iets te proeven van de muziek en de dans in de tangosalon. Hoe ontspannen en harmonieus kan een dans zijn waarbij alle beweging een expressie van de muziek is…Voor paren en singles een mooie gelegenheid om eens kennis te maken met de passie die Argentijnse Tango heet…